Hoe denken andere mensen over mij?

Ik zal me even voorstellen, ik ben de zus van, oftewel Maarten is mijn kleine broertje, al is klein niet echt meer van toepassing nu hij groter en een stuk sterker is dan ik. De laatste jaren heb ik hem van een enthousiast en grappig ventje op zien groeien tot iemand die precies weet wat hij wil en met een groot relativeringsvermogen, een echte topsporter dus.
Als wij s ochtends vroeg nog allemaal diep in slaap zijn is Maarten ( of onze mart zoals wij hem thuis noemen) al druk bezig met zijn krachttraining. Daarna kijk ik toe hoe hij een hele hoop boterhammen met appelstroop wegwerkt, ondertussen soms (sterke) verhalen vertellend. Tenminste als hij thuis is, en niet naar Sauld Brena, Bratislava of zoals komende maand in Zuid-Afrika is om te trainen.  Ja, het leven van een topsporter is zwaar.
Maarten en ik zijn samen begonnen op schoolkano en terwijl ik een beetje ronddobberde en naar de vissen aan het kijken was, peddelde Maarten er lustig op los. Het was al snel duidelijk dat hij talent had. Maar naast talent beschikt maarten over een enorme discipline, gedrevenheid en het openstaan voor niet alledaagse technieken, waarmee hij zijn prestaties kan verbeteren. Door deze combinatie onderscheid hij zich van anderen. Dit klinkt allemaal heel stoer maar thuis is hij gewoon onze Mart. Mart die grapjes maakt en in zijn boxer aan het ontbijt zit om zijn spierballen te showen. Thuis hebben we er het volste vertrouwen in dat Maarten ons land gaat vertegenwoordigen. Het heeft me altijd vervelend geleken om de zus van te zijn. Maar voor ons Martje maak ik graag een uitzondering.

Michael van den Boogaard (mijn junioren coach) schreef

Toen ik Maarten een jaar of 4-5 geleden voor het eerst zag varen in Sault-Brenaz, zag ik iemand die zo vrij in zijn boot zat, waarvan ik dacht, da kan wel is ene goeie worre.

Lachend zoals hij altijd kijkt, was hij ook aan het varen. Alsof het hem allemaal niets uitmaakte. Ik keek en dacht, wie is da menneke?
Dit was de eerste keer dat ik hem zag varen, tenminste dat het me mijn aandacht vroeg.
Ik was toen nog geen juniorentrainer, maar was echt onder de indruk.
Toen ik het jaar daarop trainer werd ging Maarten voor het eerst mee. Naar de pre-worlds in Roudnice, en in datzelfde jaar ek in Krakow. Toen wist ik het zeker, da wordtne goeie.
In dat jaar heb ik ook een bijnaam voor hem bedacht “Henny”. Zoals jullie allemaal weten heeft hij deze naam nog steeds.
Waarom Henny, tja… De manier van doen en laten, wat zeer kenmerkend voor hem is, draagt hij dagelijks met zich mee, al is het naar school, kanoen, en niet te vergeten Lise.
Ook al heb ik begrepen dat hij bij Lise thuis iets rustiger is. (moet ook Henny). Toch wel goed, zo’n softijsdag. Haha.
Dus eigenlijk heb ik niet echt een verklaring waarom het Henny is, maar vroeger was er zo’n vent op tv die ook Henny hete. Dat was ook zo iemand die altijd lol deed trappen. Waarschijnlijk deed Henny mij daaraan aan herinneren.
Toen hij zijn vriendin Lise kreeg, was dat een hele goede zet in zijn leven denk ik.
Zij is volgens mij de enigste persoon die Henny rustig krijgt. Haha. Laatst waren ze bij mij thuis om te eten, Henny was rustig, ik dacht wie is da menneke? Goed Lise.
Hij vertelde mij tijdens wedstrijden of trainingskampen dat het wel ooit niet leuk was omdat hij zo vaak weg is. Ik zei, Henny, zorgt er goed voor want ze is ene goue.

Ook is de rivaliteit tussen ons al meerdere malen bestreden op vlak water.
Hij dacht mij is effe een paar jaar geleden te pakken op vlak water. Mij “the king”, ik zei voor elke seconde achter mij een frikandel met slagroom. Hij lachen, maar na de HWC-wedstrijd lachte hij niet meer. 8 stuks moest hij eten.
Het ging hem best goed af, al had hij wel wat last van ‘rare boertjes’. Haha.
Vorige week heeft hij mij gepakt, nu moet ik stoppen met roken, wat tot nu toe nog niet gelukt is. Dus stelde hij voor, dan krijg ik je Mini. Echt niet, dus moet ik nu chili gaan eten. Dat wordt een hel voor mij. Tja… Zucht…
Toen kwam dit jaar het wk in Foix. Omdat Henny al heel het seizoen met Michael Seibert getraind had, begeleide Michael hem ook tijdens het wk.
Er rolde een 10e plaats in de finale uit. We (Michael en ik), en ook Henny zelf hadden gehoopt op het trapje. Aangezien wat Henny in het voorseizoen had laten zien, zou dit ook mogelijk zijn.
Het werd 10e plaats, jammer, maar toch waren we trots op zijn prestatie.
Wat me daar nog het meest van bijgebleven is, is dat hij het zelf als een topsporter heeft geaacepteerd, dat hij die dag niet won, maar iemand anders.
In mijn ogen heeft hij daar heel veel van geleerd, en zal in de toekomst door zijn inzet, sportief gedrag en met Lise aan zijn zijde nog hele mooie dingen laten zien. Da weet ik zeker.
Ik wens Henny (alias Little M) (omdat hij jonger is dan mij) daarin alle succes die ik kan geven.

Groeten Master M