Afgelopen weekend was het dan zo ver. Het Nederlandse team (wat gaat strijden voor de Olympische landen plek) zou bekend gemaakt worden. Ook zouden de titels Nederlands kampioen en Nederlands kampioen open worden
verdeeld.

Zaterdag zou de kwalificatie gevaren worden. Ik had tijdens de vorige kwalificatie een grote voorsprong opgebouwd en had ervoor gekozen om
de tentamenweek volledig te maken en zaterdag meer als inkomwedstrijd te zien. Ik dacht dat er toch niks te verliezen viel omdat de Nederlandse titel zondag weggegeven zou worden. Zaterdag was ik derde in de kwalificatie en heb ik me als eerste Nederlander gekwalificeerd. Achteraf kreeg ik te horen dat op zaterdag de titel Nederlands kampioen weggegeven zou worden en zondag de titel Nederlands kampioen open.  Balen, met een teleurgesteld gevoel moest ik de dag afsluiten.

Zondag was het mijn dag, ik voelde het. Door te verliezen was de drang om te winnen veel groter geworden. Mentaal was ik helemaal
ontspannen en had ik duidelijk een doel voor ogen. Ik wist dat er niks meer mis kon gaan. De finale zou een run zijn. In deze run zou de titel NK open weg geven worden. De run verliep goed. Wel een inschatting foutje waardoor ik van mijn lijn afschoot en kostbare seconden verloor. Achteraf ben ik tevreden over de run. Als ik de fout niet had gemaakt had ik nog sneller kunnen zijn.  Maar eerste is eerste en door te verliezen heb ik kunnen winnen.

Toen ik mijn eerste voet op het continent Afrika zette zag
ik het doel zo duidelijk voor me dat niemand me er meer van kon beroven. De
trainingen verliepen goed, de wedstrijdtijden ben ik gevaren zoals ik me het
voorgesteld had. Gecontroleerd en snel.

Deze warme drie weken heb ik veel geleerd, maar het
belangrijkste voor mij is dat ik mijn doel heb behaald. Komende week wacht een
drukken week op mij. Maar daarna ga ik er even fijn tussen uit met Lise en haar
familie, fijn snowboarden in zuid-frankrijk. Daarna word het me conditioneel
voorbereiden op het aankomende seizoen.

Tijdens de kwallificatie was ik 3de met twee niet al te zuivere runs. De volgende dag was de semi-finale en finale. Tijdens de
eerste run had ik op het einde veel tijd laten liggen door twee oppoortjes verkeerd aan te varen. In de finale was de laatste kans om te schitteren. De
run verliep redelijk, ik had met een te hoge frequentie gevaren waardoor ik veel kracht en een goede aanvaart op de poortjes miste. Tijdens de finale ging het boukpeti ook niet zo goed af, hij sprong verkeerd bij de drop en ging om. De Nigeriaan had de hele wedstrijd al op veilige afstand van boukpetti gelegen maar door die fout werd het opeens spannend tussen die twee. De Nigeriaan lag net iets voor op Boukpeti en hij mag nu naar de Olympische spelen.

Ik ben 2^de bij geworden bij slalom en bij de sprint. Iedere keer was Popiela (de Pool) me te snel af. Over het resultaat ben
ik niet ontevreden maar wel over de manier hoe ik naar beneden ben gevaren. Ik heb teveel op frequentie gevaren en niet op druk. Daardoor werd mijn vaarstijl heel onrustig en kon ik technische niet zo goed varen. De wedstrijd is een goed leermoment voor mij geweest. De laatste week Zuid-Afrika wordt een fysiek zware week. Tijdens de trainingen kan ik gaan werken aan de punten die ik tijdens de wedstrijd heb ontdekt.

Hier in Zuid Afrika kan ik me helemaal focussen op het
kanoën. Je moet je dan wel goed insmeren tegen de brandende zon maar meer
verplichtingen heb je niet.( En laat ik dan maar niet zeggen dat het insmeren
me niet heel goed afgaat en mijn gezicht al aardig verbrand heb)

De eerste paar trainingen waren zwaar, uit het niets ben
ik  een 2 centimeter langere peddel gaan
varen. Met de langere peddel (met dank aan Double Dutch) en de paar weken oude
boot, kan ik mijn krachten effectiever gebruiken en is mijn vaarstijl helemaal
veranderd. Ik was dan ook heel benieuwd wat het voor effect zou hebben tijdens
een wedstrijdrun.

De wedstrijdtijden verliepen goed. Fysiek was ik dan wel een
beetje moe van de trainingen maar ik kon het toch voorelkaar krijgen om twee
snelle runs naar beneden te varen die gecontroleerd, foutloos en technische
goed waren.

Komende week staat de Afrikaan cup op het programma.  Tijd om mijn uurtjes Augsbrug/aan de
powerbreath en aan de emwave om te zetten in 4 perfecte runs.

P.S. Michael “The King” ik zal aan je denken, zoals beloofd.

Het bezoek van Sinterklaas en de Kerstman maakt  mij vrolijk en geeft
mij de tijd om terug te denken aan het afgelopen jaar. Wat ging er goed, wat
kan er beter en hoe ga ik dat aanpakken. Door een evaluatie te maken krijg ik
een beter overzicht van het jaar en weet ik waaraan ik moet werken.

2011 was een bijzonder jaar. Wat ze op de basisschool niet voor mogelijk hielden gebeurden. Ik ben geslaagd voor de Havo en heb een goede
start gemaakt op het Johan Cruijff University. Wie had gedacht dat ik nog ooit passie voor leren zou krijgen.  Tijdens de examens is mijn boot weer op adem gekomen na een geweldige trainings start in Zuid Afrika.

Direct na de examens begonnen de World Cups en moest ik mijn concentratie omzetten van school naar kano. Tijdens de World Cups lukte het niet om de tijdens de trainingen geleerde technieken omzetten in de wedstrijd. Als een dolle stier ging ik op kracht varen. Van de 5 World Cups + London Prepare series is er maar een wedstrijd goed gegaan. De teleurstelling na een wedstrijd, stopte ik meestal weer snel weg om me voor te bereiden op de volgende wedstrijd.

De teleurstellingen was ik helemaal vergeten totdat we afgelopen maand wedstrijdtijden voeren in Augsburg. Op een niet al te moeilijk parcours kreeg ik het niet voor elkaar om goed naar beneden te varen. Alle emoties van het afgelopen seizoen kwamen weer naar
boven. Na een nacht niet geslapen te hebben (maar wel alles op een rijtje gezet te hebben) ben ik weer in de boot gestapt met mijn coach met de stopwatch op de kant. Het lukte me om twee goede runs te varen.

Het is goed om met je neus op de feiten gedrukt te worden en te beseffen wat er anders moet. Kracht en conditie zijn voor mij geen probleem.
Nu moet ik de techniek van de training leren om te zetten naar een perfecte werdstrijdrun.

Het jaar 2011 is bijna voorbij en in 2012 gaan we een Olympisch jaar tegemoet. Een jaar vol verassingen en veel lol. Om mijn prestaties niet
aan het toeval over te laten train ik ontzettend hard aan de vebeterpunten die uit de evaluatie zijn gerold zodat ik komend jaar het optimale uit mezelf kan halen. “To the Limit”

Dit jaar ben ik begonnen met de studie sportmarketing bij de Johan Cruijff University. Bij deze opleiding kan ik sporten en studeren op top niveau. Vorige week had ik de eerste krachtsporttest en deze week was het eerste meetmoment voor mijn studie. Beiden testen zijn goed verlopen. Mijn kracht was hetzelfde als aan het begin van het wedstrijdseizoen vorig jaar. Dat verbaasde me omdat ik nu 5 kilo minder weeg en ik in de periode voor de test weinig aan krachttraining hed gedaan. De studie is op mijn lijf geschreven. Leuke stof om te bestuderen, gemotiveerde leraren en gezellige klasgenoten. Ik ben weer helemaal terug in mijn element.

Op 7 november vertrekken we (de Nederlandse selectie) naar Augsburg om daar te trainen. De bond heeft daar huisjes geregeld waar wij de helft van de winterperiode verblijven. Het word toch even wennen om structureel van huis te zijn maar ik heb er zin in. Vorig jaar heeft mijn groei stil gestaan. Dit jaar geef ik mijn lichaam de kans voor een nieuwe groeispurt.

De eerste tekenen van deze ontwakende groeispurt zijn er. Ik geniet weer van de sport, ben gemotiveerd en het allerbelangrijkste, ik vaar/loop weer rond met een grote glimlach op mijn gezicht.

De boten hadden nog de oude lengte van 4 meter. Zeker voor de jeugd werd er nog niet over de korte boten gedacht. Er was hier wereldwijd ook best veel weerstand over.

Jij wilde laten zien wat jij allemaal in huis had en vond het prachtig om bij het 1^e verval (bak) te spelen. Velen van dit scout groepje was omgegaan maar jij niet. Je kwam glansrijk door de testen en werd lid van het team Talentontwikkeling (toen TTO).

We leerden je kennen als een gemotiveerde sporter, die heel wat kattekwaad buiten de boot kon uithalen, echter eenmaal in de boot viel er niet met je te spotten. Je was het zeker niet altijd met de trainer eens, dit wist je vader dan goed te verwoorden tijden gezamenlijke bijeenkomsten.

Je snelheid in spreken was vaak niet te volgen, Ut blaft, ut vret en ut slapt, razend snel uitgesproken was je grapje over jullie hond. Verplicht iets vertellen vond je dus niets. Maar die ratel wist niet te stoppen als het even stil moest zijn.

Vele kampen hebben we met elkaar meegemaakt. Ik ging meestal mee voor de begeleiding van jullie, maar stiekem ook voor de trainer. Het kamp in Lofer,eind april begin mei 2006, welke gehouden werd vóór de kwalificatie blijft me nog het meeste bij. We zaten op de bovenste verdieping van Edelgoed en hadden 2 apartemen-ten. Wat jullie deden weet ik niet, want ik jullie “Pleegmoeder”had me opgesloten in mijn kamer, maar ik had het idee dat iedereen door de vloer zou zakken. Ook jij was niet te houden en was net als de rest baldadig. Je vond dat je ook wel een reden daar voor had, want je mocht niet met de kwalificatie meedoen, je was te jong. Je was wel de eerste scholier die in de kano outfit van de TO mocht varen. De boten waren inmiddels max 3.50 meter.

Om dat de kwalificatie een verenigingsaangelegenheid is, wisten Jasper, Robert, Annelies, Nicky enz. je zover te krijgen dat je 2 dagen op een telpost werd gezet, niet voor de TO, maar voor de VKC. Jij had hierover goed de pest in. Ik kon dat wel begrijpen, maar je had de hele week wel lekker mee mogen trainen, de andere scholieren moesten thuis blijven.

Je eerste internationale optreden was tijdens de pré-world in Roudnice in 2007. Ik was de ploegleider en Michael van den Boogaard was de trainer, zijn eerste optreden voor de Bond Joost moest werken Wat jullie lieten zien was niet goed jij was met je 57^ste plaats de beste van de Nederlanders, na het ploegen liep Mike zelfs boos (lees woest) weg. De week erna was het een serieuser optreden, toen werd het Junioren EK gevaren in Krakow en ik heb je aangemoedigd alsof mijn leven er van af hing met toeter en sirene en dat heeft geholpen, je kwam door de kwalificatie runs in de semi-finale en behaalde een 35^ste plaats. Bas werd door zijn risico varen 39^ste, maar jouw prestatie was gezet, helaas nog geen finale plaats maar wel veel beter dan de week er voor. Ik was blij voor je dat het zo goed was gegaan en voldaan ging je naar huis.

Joost ging uit de TO, wat opzich wel jammer was, want ik was er van overtuigd dat de combi Joost/Mike een goede zou zijn. 2008 werd een spannend jaar, we kregen een nieuw outfit en de trainersgroep werd aangevuld met 3 assistent trainers, deze nieuwe formule moest het worden. Bas was uit de TO dus voor mij werd het gemakkelijker en ik had opeens veel meer kids, dat was er voor ook al, maar nu duidelijker.

We organiseerden trainingskampen en trainden vaak op DWD in onze eigen trainingsuren. Natuurlijk wist je je te kwalificeren voor het EJK in Solkan en het WJK in Roudnice. In Solkan wist je de spanning behoorlijk op te voeren, wat voor mij niet al te gunstig was omdat ik herstellende was van mijn hartinfarct. De kwalificatie wedstrijden gingen goed en als je niet zo’n pech had gehad ………. Nu kwam je uit de semifinale met een 14^e plaats, maar je zat in de flow en dat was geweldig. Het was spannend, het leuke was dat je eigen pa en ma er ook getuigen van waren. Omdat het ook EK U23 was waren er 2 trainers en de ploegleider was Misha, de stemming was goed en de prestaties ook. In Roudnice werd je 24^ste hier was ik helaas niet aanwezig, maar waar ik ook ben ik leef altijd mee en ik voel de spanning aan de start. Heel gek dat ik het niet alleen bij Bas voel maar ook bij jou en een paar anderen.Of het nu een EK, WK, NK of trainingskamp. Het is heerlijk om je ergens op een wedstrijd tegen te komen en je aan te moedigen. Ik weet dat je me hoort.

In 2009 mocht je mee met de senioren, natuurlijk moest je ook je junioren wedstrijden nog mee doen, want die waren het belangrijkste. Je zat nu niet altijd meer in de TO. Michael Seibert moest nu met Mike overleggen of andersom. De spelregels waren ook veranderd, de resultaten van de beide runs werden nu niet meer opgeteld, de beste was geldig en de beste 20 gingen door. Nog een keer heb ik je boos meegemaakt, dat was omdat je niet mee mocht naar Foix de pré-world, maar naar het EK in Nottingham moest. Na heel wat uitleg en de belofte dat we volgend jaar iets zouden regelen, was je gerust gesteld. Ik begreep je wel, maar wist ook dat overbelasting jouw grootste valkuil was. Het ploegen in Nottingham, ging niet geweldig, maar later in het jaar tijdens het WK in Seu d’Urgell wisten jullie net de B-status te halen. Toch weer een opsteker. Je eigen wedstrijd het EJK in Liptovski was een goede wedstrijd, alleen op de wedstrijddag werd je niet lekker. Het eind resultaat stelde je teleur, je zat niet in de semi, omdat je 25^ste werd. Toch hadden we een goede tijd daar in Liptovski.

Tot mijn grote verdriet kon ik in 2010 niet mee naar je laatste junioren WK in Foix. Wat heeft me dat zeer gedaan. Je kwam in de finale terecht en ik had het gevoel dat ik er als “Pleegmoeder” echt bij had moeten zijn. Gevolgd met beelden heb ik je wel via de computer, je werd 10^e maar had ook op het trapje kunnen staan. Tijdens de Dutch Open in oktober 2010 stond je wel bij de junioren op het trapje, als derde, wat is dat een mooi gezicht. En het lieve dankjewel van jou heeft me diep geraakt. Ja of je het wilt op niet wilt, na zoveel jaren ben je ook een klein stukje van mij. Wat er ook gebeurt ik zal je blijven volgen. Succes.

Drea Wesselink, TO Coördinator

Mijn individuelen resultaten waren tegengevallen ook al hadden we onze (ex) coach en teamgenoten meegenomen om ons aan te moedige. Het hele seizoen ben ik al op zoek geweest naar mijn ritme. In Praag had ik mijn ritme gevonden maar tijdens het WK wou ik te veel controle, waardoor ik te gecontroleerd en rustig naar beneden gevaren ben.

Robert had wel de semi finale gehaald maar was als 16de land geschoonde lijst geëindigd en moest voor een nationale startplaats (voor de olympische spelen) bij de top 15 behoren. In Mei krijgen we nog een kans om op het EK in Augsburg de startplaats binnen te varen, hier worden dan nog twee plaatsen weg gegeven.

De team wedstrijd was een heel ander verhaal. We hadden de samenstelling van het team vlak voor het WK veranderd. Met de nieuwe formatie hadden we nog maar drie keer getraind. Het team was goed op elkaar in gespeeld, Zelfs zo goed dat we elkaar op een haar na wiste te missen bij de drop en we een zevende plaats binnen gesleept hebben (A-status).

Komende weken heb ik mijn rustperiode en besteed ik veel tijd aan school en privéleven.

Tijdens de kwalificatie had ik twee goede runs. Ik had niet aanvallend maar wel precies gevaren waardoor ik mijzelf en de boot onder controle kon houden. Mijn tijd was goed genoeg voor de semi finale. Het gaf me een enorme kick om weer eens een wedstrijd te varen zoals ik het ook in mijn hoofd had.

Het wedstrijdparcour van de semi finale zat goed in mijn hoofd en het gevoel was er weer. Bij het tweede oppoortje kwam ik ervoor te liggen en kwam er zo’n agressie bij me los dat de rest van de run niks meer werd. Het was afwachten wat de andere atleten deden want er moest maar een land achter me blijven om de Olympische nominatie binnen te halen. Ik had ongeveer 6 atleten (landen) die nog achter mij konden belanden. 693 hartkloppingen verder had de laatste atleet een 50er gemaakt waardoor hij achter mij belanden en ik zestiende land ben geworden.

Komende week vertoeven we nog in Bratislava voor training. Over 3 weken zijn we weer in Bratislava maar dan om het WK te varen en onze nationale nominatie binnen te halen.

Bij deze wedstrijd had ik hoge verwachtingen en een goed gevoel maar de wedstrijd eindigde in een catastrofe. We hadden dan maar twee keer kunnen trainen op de baan maar dat was niet het probleem. Tijdens de run was het meer overleven dan een snelle tijd neerzetten. Ik miste de strijdlust om snel beneden te komen.

Dit jaar is een succesvol jaar alleen nog niet op het kano gebied. Voor volgend jaar heb ik grote plannen. Maar nu eerst nog de nominatie voor de Olympische spelen binnen varen tijdens World Cup Praag en het WK Bratislava.