Het is alweer een maand geleden dat ik na een druk jaar begon aan mijn rustperiode. Ik kon deze rust goed gebruiken omdat na het WK mijn rug het begaf. In de rustperiode heb ik alleen getraind als de afkick verschijnselen te groot werden en ik me niet meer kon beheersen.

Dit jaar ben ik begonnen met de studie sportmarketing bij de Johan Cruijff University. Bij deze opleiding kan ik sporten en studeren op top niveau. Vorige week had ik de eerste krachtsporttest en deze week was het eerste meetmoment voor mijn studie. Beiden testen zijn goed verlopen. Mijn kracht was hetzelfde als aan het begin van het wedstrijdseizoen vorig jaar. Dat verbaasde me omdat ik nu 5 kilo minder weeg en ik in de periode voor de test weinig aan krachttraining hed gedaan. De studie is op mijn lijf geschreven. Leuke stof om te bestuderen, gemotiveerde leraren en gezellige klasgenoten. Ik ben weer helemaal terug in mijn element.

Op 7 november vertrekken we (de Nederlandse selectie) naar Augsburg om daar te trainen. De bond heeft daar huisjes geregeld waar wij de helft van de winterperiode verblijven. Het word toch even wennen om structureel van huis te zijn maar ik heb er zin in. Vorig jaar heeft mijn groei stil gestaan. Dit jaar geef ik mijn lichaam de kans voor een nieuwe groeispurt.

De eerste tekenen van deze ontwakende groeispurt zijn er. Ik geniet weer van de sport, ben gemotiveerd en het allerbelangrijkste, ik vaar/loop weer rond met een grote glimlach op mijn gezicht.

Het leven van een topsporter is zwaar. Niet vanwege het sporten, dat is mijn hobby. De administratie die je moet voeren is een ramp. Dit om de begeleidende staf van informatie te voorzien en hun het gevoel te geven dat ze ook nuttig werk doen. Dit doen ze natuurlijk ook waarvoor mijn welgemeende dank. Het leuke van deze administratie is het voorbije jaar te evalueren en tot fundamentele inzichten te komen. Hierbij de cijfers van 2009 en 2010 op een rijtje:

Uit deze gegevens kun je afleiden

• Ik heb minder boterhammen gegeten maar ben wel gegroeid, niet in de lengte maar in de breedte.
• In gewicht ben ik toegenomen maar in mijn vetpercentage afgenomen dat betekend dat ik 2 kilo aan pure hersens rijker ben geworden.
• Minder boterhammen gegeten maar toch blijft mijn flatulentie bij de selectie stijgen waarschijnlijk wordt dit veroorzaakt door externe oorzaken.
• Ik heb meer kilometers gevaren als poortjes, het aantal oppoortjes is echter toegenomen
• De groei van het aantal sponsors is volgens mij te wijten aan mijn groei in mijn borstomvang.
• Door meer oppoortjes gevaren te hebben is mijn borstomvang twee maten gestegen, wat ergernissen bij het vrouwelijk geslacht teweegbrengt
• Mijn stijging van 3.3 landen is te wijten aan mijn zoektocht naar mijn verloren 0,9 procent vet.
• Mijn vocabulaire is door die 3.3 landen 103% gegroeid.

Hoe lang doe jij al aan kano? Hoe ben jij begonnen met kano? Wie heeft jou talenten ontdekt ? Waarom heb je voor deze sport gekozen?.

Met kano ben ik begonnen toen we in Waalre kwamen wonen zo’n 10 jaar geleden. We woonden boven de rivier de dommel in een watermolen. Eigenlijk was ik zelf niet van plan geweest om te gaan kanoën ‘‘geen vrienden van mij deden het dus waarom zou ik het wel doen” dacht ik.

Van mijn vader moesten we eerst het water leren kennen voordat we met zelf gebouwde vlotten de Dommel onveilig gingen maken. De eerste lessen van school kano vond ik niet heel leuk, een beetje dobberen op meertje was niet echt waar mijn hard snel van begon te kloppen. Toen we eenmaal naar het wilde water gingen was ik gelijk verkocht.

Vroeger was ik eigenlijk nooit zo’n sportief type. Op woensdagmiddag met neefjes en mijn oom voetballen(leek meer op rugby) was het enige wat ik aan sport deed. Wel kon ik nooit tegen mijn verlies met spelletjes zoals memory. Er is altijd een soort strijd tussen mijn zus en mij geweest wie het beste was, volgens mij heb ik daar mijn gedrevenheid aan te danken.

Die vechtersmentaliteit is eigenlijk nooit meer uit mijn spieren verdwenen. Ik vond het niet erg om te verliezen maar om van een Duitser te verliezen, dat was wel iets heel anders. Met Bas toen onze jeugdcoach gingen we van hot naar her om wedstrijden te varen. Als we niet van een verval naar beneden durfde te varen hielp bas ons wel door extra hard te schreeuwen. Als dat niet hielp gaf hij ons een vriendelijk zetje het verval af.

Hoe ziet er bij jou een normale dag uit ?

Druk Druk Druk het enige moment dat ik stil zit is tijdens de rust van de training, dan ben ik aan het luisteren hoe mijn hart aan het bonken is en mijn lichaam rust vindt.

Meestal begint de dag met een ochtend training daarna ontbijten en 20 boterhammen smeren voor de rest van de dag. ’s Middags heb ik meestal school en na school ga ik weer trainen. Als de training klaar is doe ik nog wat voor school en ga ik naar mijn vriendin.

Meestal vragen mensen aan mij is zo’n dag niet heel saai, je hebt helemaal geen tijd voor jezelf. Heel de dag ben ik met mezelf bezig dus ik kom niets tekort.
Hoe ziet jou dag eruit zonder jou sport te beoefenen?

Een dag niet getraind is een dag niet geleefd. Nee, dan ziet mijn dag er meestal hetzelfde uit als die van een normaal mens. Wat je een normaal mens kunt noemen dan.
Hoe veel uur in de week doe jij aan kanoën?

Ik besteed ongeveer 2 uur per dag aan kano.
Hoe combineer jij school/ werk met sport?

Door veel discipline, alles goed te plannen en goed af te stemmen met school, mijn sportcoaches en mijn moeder die op tijd het eten klaar heeft.
Welke ongelukken heb je allemaal al meegemaakt met kanoen en wat zijn de gevolgen ( littekens ) ?

Zelf heb ik nooit erge blessures gehad. Ik beheers het wilde water en het water beheerst niet mij. Ik heb alleen littekens op mijn ziel van al die keren dat ik niet kan varen of trainen.

Wel is mijn broertje een paar jaar geleden bijna verdronken. Dat herinner ik me nog goed. Toen mijn boertje na meer dan 10 minuten onderwater te zitten boven kwam drijven op zijn buik met zijn hoofd in het water wist ik hoe laat het was. Hij werd gelijk naar de intense of care gebracht en is daar een week in coma gehouden. Toen hij ontwaakte kon hij zich niets meer herinneren en is hij helemaal hersteld, een wonder!
Als jij in de kano zit, ben jij dan een andere Maarten? Ben je een winnaar? Wat gaat er door je heen als je een belangrijke wedstrijd hebt ?

Er is een groot verschil tussen mij tijdens de training of tijdens een wedstrijd. Tijdens een training ben ik Maarten, tijdens een wedstrijd ben ik MIJ. Zelf ben ik heel perfectionistisch en als er iets mis gaat tijdens de training corrigeer ik me en scheld mezelf uit, SUKKEL.

Als een wedstrijd begint verdwijnt alles behalve mijn boot, peddel, water en de poortjes.

Hoe ziet jou toekomst eruit in de kanosport ? Hoe ver kun je nog groeien naar de top ?
Ik ben nu pas op het begin van mijn groei cyclus. Ik heb een hele goede conditie en kracht verhouding. Waar bij mij veel te winnen valt is op het technische gebied. Als dat allemaal goed zit kom ik op deze vraag nog wel eens terug. Bij de top van de wereld behoren is mijn ambitie.

Heb jij een speciaal dieet ?
Ik heb geen speciaal dieet, ik hou niet zoveel van snoep omdat ik toch al genoeg energie heb. Als je mijn 30 botterhammen en mijn recovery shake’s niet mee telt heb ik een heel normaal patroon.

Wat moet jij laten voor jou sport ?
Dit vind ik altijd zo’n lastige vraag, ik laat niets voor mijn sport ik krijg er juist dingen voor terug. Hoeveel jongens van mijn leeftijd hebben al zoveel landen gezien als ik?

Wat is jou mooiste overwinning ? Wat is jou grootste blunder ooit geweest in jou sport?

Op mijn vriendin na is mijn grootste overwinning de flow ervaring die ik tijdens wedstrijden gevoeld heb. Dit jaar was mijn laatste jaar junioren. Ik heb een internationale C wedstrijd gewonnen en ben 10^de op het WK geworden. Dat was ook gelijk een van mijn blunders. Als topsporter moet je risico’s nemen. Ik was in Foix in de finale gekomen. Mijn doel was om een medaille te halen. Het eerste stuk van het parcours ging heel goed en mijn tijd was ook snel. In het midden werd ik door een golf uitgespuugd en kon ik een poortje niet meer halen. 10^de woorden op een wereldkampioenschap is al een hele prestatie maar door de ‘’blunder’’ heb ik niet alles uit mezelf kunnen halen.

De Eskimo’s zijn als eerste begonnen met kanoën. Zij maakte bootjes van zeehondenhuiden en hout. Zij kanoënde nog niet voor sport maar om op jacht te gaan naar walvissen en andere waterdieren. Als je in deze tijd kijkt zie je nog veel overeenkomsten met de Eskimo’s zoals eskimoteren, het bijna bevriezen in de winter en de gezichtsuitdrukking.

In 1922 begonnen Zwitserse skiërs met slalom in glasvezelboten  op wildwater. Zij waren ook de bittere kou gewend van het slalommen in de sneeuw. De palen die bij slalomskiën in de sneeuw staan bleven niet in het water staan en werden aan een lijn gehangen. Kanoslalom heeft vanaf die tijd een grotere revolutie meegemaakt. Tegenwoordig vaart iedereen in een koolstofboot die niet meer weegt dan 9 kilo. Er zijn verschillende categorieën. Zittend in boot (K1) met twee peddelbladen of op de knieën enkel (C1) of met zijn tweeën C2 met een peddelblad. De meeste wildwater wedstrijden worden tegenwoordig op kunstmatige banen gehouden. In Nederland hebben we sinds 2006 Dutch Water Dreams. Een kopie van de Olympische baan in Being.  Sinds 1972 is slalomvaren een Olympische sport.

Het reglement is nu anders dan in de tijd van de Eskimo’s. Je moet in een wedstrijd rond de 20 slalompoortjes varen waarvan je er 6 tegen de stroom in moet varen. Een wedstrijd bestaat uit twee runs van ieder ongeveer 110

Twee jaar geleden is het reglement aangepast om toch iets meer op slalom skiën te lijken, door het poortje te verbreden en soms zelfs maar een paal boven het water te laten hangen. Ik vraag me af wat er in de toekomst aangepast gaat worden om toch weer meer op de Eskimo’s te laten lijken.