Het was zaterdag 12 juni 2004 toen het team Talentontwikkeling in Hohenlimburg een scoutdag zou houden. Joost de Bond TO trainer wist al wel wie hij zeker wilde zien. Een van hen was de zoon van de molenaar van de VKC. Maarten Hermans. Dit was de eerste officiële kennismaking. Natuurlijk hadden we je al zien varen tijdens Hollandcup wedstrijden en wisten we hoe Floris over je dacht. Die dag was er een hele delegatie VKC-ers aanwezig en de senioren, die er ook waren, hielden de zaak met een schuin oog in de gaten.

De boten hadden nog de oude lengte van 4 meter. Zeker voor de jeugd werd er nog niet over de korte boten gedacht. Er was hier wereldwijd ook best veel weerstand over.

Jij wilde laten zien wat jij allemaal in huis had en vond het prachtig om bij het 1^e verval (bak) te spelen. Velen van dit scout groepje was omgegaan maar jij niet. Je kwam glansrijk door de testen en werd lid van het team Talentontwikkeling (toen TTO).

We leerden je kennen als een gemotiveerde sporter, die heel wat kattekwaad buiten de boot kon uithalen, echter eenmaal in de boot viel er niet met je te spotten. Je was het zeker niet altijd met de trainer eens, dit wist je vader dan goed te verwoorden tijden gezamenlijke bijeenkomsten.

Je snelheid in spreken was vaak niet te volgen, Ut blaft, ut vret en ut slapt, razend snel uitgesproken was je grapje over jullie hond. Verplicht iets vertellen vond je dus niets. Maar die ratel wist niet te stoppen als het even stil moest zijn.

Vele kampen hebben we met elkaar meegemaakt. Ik ging meestal mee voor de begeleiding van jullie, maar stiekem ook voor de trainer. Het kamp in Lofer,eind april begin mei 2006, welke gehouden werd vóór de kwalificatie blijft me nog het meeste bij. We zaten op de bovenste verdieping van Edelgoed en hadden 2 apartemen-ten. Wat jullie deden weet ik niet, want ik jullie “Pleegmoeder”had me opgesloten in mijn kamer, maar ik had het idee dat iedereen door de vloer zou zakken. Ook jij was niet te houden en was net als de rest baldadig. Je vond dat je ook wel een reden daar voor had, want je mocht niet met de kwalificatie meedoen, je was te jong. Je was wel de eerste scholier die in de kano outfit van de TO mocht varen. De boten waren inmiddels max 3.50 meter.

Om dat de kwalificatie een verenigingsaangelegenheid is, wisten Jasper, Robert, Annelies, Nicky enz. je zover te krijgen dat je 2 dagen op een telpost werd gezet, niet voor de TO, maar voor de VKC. Jij had hierover goed de pest in. Ik kon dat wel begrijpen, maar je had de hele week wel lekker mee mogen trainen, de andere scholieren moesten thuis blijven.

Je eerste internationale optreden was tijdens de pré-world in Roudnice in 2007. Ik was de ploegleider en Michael van den Boogaard was de trainer, zijn eerste optreden voor de Bond Joost moest werken Wat jullie lieten zien was niet goed jij was met je 57^ste plaats de beste van de Nederlanders, na het ploegen liep Mike zelfs boos (lees woest) weg. De week erna was het een serieuser optreden, toen werd het Junioren EK gevaren in Krakow en ik heb je aangemoedigd alsof mijn leven er van af hing met toeter en sirene en dat heeft geholpen, je kwam door de kwalificatie runs in de semi-finale en behaalde een 35^ste plaats. Bas werd door zijn risico varen 39^ste, maar jouw prestatie was gezet, helaas nog geen finale plaats maar wel veel beter dan de week er voor. Ik was blij voor je dat het zo goed was gegaan en voldaan ging je naar huis.

Joost ging uit de TO, wat opzich wel jammer was, want ik was er van overtuigd dat de combi Joost/Mike een goede zou zijn. 2008 werd een spannend jaar, we kregen een nieuw outfit en de trainersgroep werd aangevuld met 3 assistent trainers, deze nieuwe formule moest het worden. Bas was uit de TO dus voor mij werd het gemakkelijker en ik had opeens veel meer kids, dat was er voor ook al, maar nu duidelijker.

We organiseerden trainingskampen en trainden vaak op DWD in onze eigen trainingsuren. Natuurlijk wist je je te kwalificeren voor het EJK in Solkan en het WJK in Roudnice. In Solkan wist je de spanning behoorlijk op te voeren, wat voor mij niet al te gunstig was omdat ik herstellende was van mijn hartinfarct. De kwalificatie wedstrijden gingen goed en als je niet zo’n pech had gehad ………. Nu kwam je uit de semifinale met een 14^e plaats, maar je zat in de flow en dat was geweldig. Het was spannend, het leuke was dat je eigen pa en ma er ook getuigen van waren. Omdat het ook EK U23 was waren er 2 trainers en de ploegleider was Misha, de stemming was goed en de prestaties ook. In Roudnice werd je 24^ste hier was ik helaas niet aanwezig, maar waar ik ook ben ik leef altijd mee en ik voel de spanning aan de start. Heel gek dat ik het niet alleen bij Bas voel maar ook bij jou en een paar anderen.Of het nu een EK, WK, NK of trainingskamp. Het is heerlijk om je ergens op een wedstrijd tegen te komen en je aan te moedigen. Ik weet dat je me hoort.

In 2009 mocht je mee met de senioren, natuurlijk moest je ook je junioren wedstrijden nog mee doen, want die waren het belangrijkste. Je zat nu niet altijd meer in de TO. Michael Seibert moest nu met Mike overleggen of andersom. De spelregels waren ook veranderd, de resultaten van de beide runs werden nu niet meer opgeteld, de beste was geldig en de beste 20 gingen door. Nog een keer heb ik je boos meegemaakt, dat was omdat je niet mee mocht naar Foix de pré-world, maar naar het EK in Nottingham moest. Na heel wat uitleg en de belofte dat we volgend jaar iets zouden regelen, was je gerust gesteld. Ik begreep je wel, maar wist ook dat overbelasting jouw grootste valkuil was. Het ploegen in Nottingham, ging niet geweldig, maar later in het jaar tijdens het WK in Seu d’Urgell wisten jullie net de B-status te halen. Toch weer een opsteker. Je eigen wedstrijd het EJK in Liptovski was een goede wedstrijd, alleen op de wedstrijddag werd je niet lekker. Het eind resultaat stelde je teleur, je zat niet in de semi, omdat je 25^ste werd. Toch hadden we een goede tijd daar in Liptovski.

Tot mijn grote verdriet kon ik in 2010 niet mee naar je laatste junioren WK in Foix. Wat heeft me dat zeer gedaan. Je kwam in de finale terecht en ik had het gevoel dat ik er als “Pleegmoeder” echt bij had moeten zijn. Gevolgd met beelden heb ik je wel via de computer, je werd 10^e maar had ook op het trapje kunnen staan. Tijdens de Dutch Open in oktober 2010 stond je wel bij de junioren op het trapje, als derde, wat is dat een mooi gezicht. En het lieve dankjewel van jou heeft me diep geraakt. Ja of je het wilt op niet wilt, na zoveel jaren ben je ook een klein stukje van mij. Wat er ook gebeurt ik zal je blijven volgen. Succes.

Drea Wesselink, TO Coördinator

Ik zal me even voorstellen, ik ben de zus van, oftewel Maarten is mijn kleine broertje, al is klein niet echt meer van toepassing nu hij groter en een stuk sterker is dan ik. De laatste jaren heb ik hem van een enthousiast en grappig ventje op zien groeien tot iemand die precies weet wat hij wil en met een groot relativeringsvermogen, een echte topsporter dus.
Als wij s ochtends vroeg nog allemaal diep in slaap zijn is Maarten ( of onze mart zoals wij hem thuis noemen) al druk bezig met zijn krachttraining. Daarna kijk ik toe hoe hij een hele hoop boterhammen met appelstroop wegwerkt, ondertussen soms (sterke) verhalen vertellend. Tenminste als hij thuis is, en niet naar Sauld Brena, Bratislava of zoals komende maand in Zuid-Afrika is om te trainen.  Ja, het leven van een topsporter is zwaar.
Maarten en ik zijn samen begonnen op schoolkano en terwijl ik een beetje ronddobberde en naar de vissen aan het kijken was, peddelde Maarten er lustig op los. Het was al snel duidelijk dat hij talent had. Maar naast talent beschikt maarten over een enorme discipline, gedrevenheid en het openstaan voor niet alledaagse technieken, waarmee hij zijn prestaties kan verbeteren. Door deze combinatie onderscheid hij zich van anderen. Dit klinkt allemaal heel stoer maar thuis is hij gewoon onze Mart. Mart die grapjes maakt en in zijn boxer aan het ontbijt zit om zijn spierballen te showen. Thuis hebben we er het volste vertrouwen in dat Maarten ons land gaat vertegenwoordigen. Het heeft me altijd vervelend geleken om de zus van te zijn. Maar voor ons Martje maak ik graag een uitzondering.

Michael van den Boogaard (mijn junioren coach) schreef

Toen ik Maarten een jaar of 4-5 geleden voor het eerst zag varen in Sault-Brenaz, zag ik iemand die zo vrij in zijn boot zat, waarvan ik dacht, da kan wel is ene goeie worre.

Lachend zoals hij altijd kijkt, was hij ook aan het varen. Alsof het hem allemaal niets uitmaakte. Ik keek en dacht, wie is da menneke?
Dit was de eerste keer dat ik hem zag varen, tenminste dat het me mijn aandacht vroeg.
Ik was toen nog geen juniorentrainer, maar was echt onder de indruk.
Toen ik het jaar daarop trainer werd ging Maarten voor het eerst mee. Naar de pre-worlds in Roudnice, en in datzelfde jaar ek in Krakow. Toen wist ik het zeker, da wordtne goeie.
In dat jaar heb ik ook een bijnaam voor hem bedacht “Henny”. Zoals jullie allemaal weten heeft hij deze naam nog steeds.
Waarom Henny, tja… De manier van doen en laten, wat zeer kenmerkend voor hem is, draagt hij dagelijks met zich mee, al is het naar school, kanoen, en niet te vergeten Lise.
Ook al heb ik begrepen dat hij bij Lise thuis iets rustiger is. (moet ook Henny). Toch wel goed, zo’n softijsdag. Haha.
Dus eigenlijk heb ik niet echt een verklaring waarom het Henny is, maar vroeger was er zo’n vent op tv die ook Henny hete. Dat was ook zo iemand die altijd lol deed trappen. Waarschijnlijk deed Henny mij daaraan aan herinneren.
Toen hij zijn vriendin Lise kreeg, was dat een hele goede zet in zijn leven denk ik.
Zij is volgens mij de enigste persoon die Henny rustig krijgt. Haha. Laatst waren ze bij mij thuis om te eten, Henny was rustig, ik dacht wie is da menneke? Goed Lise.
Hij vertelde mij tijdens wedstrijden of trainingskampen dat het wel ooit niet leuk was omdat hij zo vaak weg is. Ik zei, Henny, zorgt er goed voor want ze is ene goue.

Ook is de rivaliteit tussen ons al meerdere malen bestreden op vlak water.
Hij dacht mij is effe een paar jaar geleden te pakken op vlak water. Mij “the king”, ik zei voor elke seconde achter mij een frikandel met slagroom. Hij lachen, maar na de HWC-wedstrijd lachte hij niet meer. 8 stuks moest hij eten.
Het ging hem best goed af, al had hij wel wat last van ‘rare boertjes’. Haha.
Vorige week heeft hij mij gepakt, nu moet ik stoppen met roken, wat tot nu toe nog niet gelukt is. Dus stelde hij voor, dan krijg ik je Mini. Echt niet, dus moet ik nu chili gaan eten. Dat wordt een hel voor mij. Tja… Zucht…
Toen kwam dit jaar het wk in Foix. Omdat Henny al heel het seizoen met Michael Seibert getraind had, begeleide Michael hem ook tijdens het wk.
Er rolde een 10e plaats in de finale uit. We (Michael en ik), en ook Henny zelf hadden gehoopt op het trapje. Aangezien wat Henny in het voorseizoen had laten zien, zou dit ook mogelijk zijn.
Het werd 10e plaats, jammer, maar toch waren we trots op zijn prestatie.
Wat me daar nog het meest van bijgebleven is, is dat hij het zelf als een topsporter heeft geaacepteerd, dat hij die dag niet won, maar iemand anders.
In mijn ogen heeft hij daar heel veel van geleerd, en zal in de toekomst door zijn inzet, sportief gedrag en met Lise aan zijn zijde nog hele mooie dingen laten zien. Da weet ik zeker.
Ik wens Henny (alias Little M) (omdat hij jonger is dan mij) daarin alle succes die ik kan geven.

Groeten Master M