Ik zal me even voorstellen, ik ben de zus van, oftewel Maarten is mijn kleine broertje, al is klein niet echt meer van toepassing nu hij groter en een stuk sterker is dan ik. De laatste jaren heb ik hem van een enthousiast en grappig ventje op zien groeien tot iemand die precies weet wat hij wil en met een groot relativeringsvermogen, een echte topsporter dus.
Als wij s ochtends vroeg nog allemaal diep in slaap zijn is Maarten ( of onze mart zoals wij hem thuis noemen) al druk bezig met zijn krachttraining. Daarna kijk ik toe hoe hij een hele hoop boterhammen met appelstroop wegwerkt, ondertussen soms (sterke) verhalen vertellend. Tenminste als hij thuis is, en niet naar Sauld Brena, Bratislava of zoals komende maand in Zuid-Afrika is om te trainen.  Ja, het leven van een topsporter is zwaar.
Maarten en ik zijn samen begonnen op schoolkano en terwijl ik een beetje ronddobberde en naar de vissen aan het kijken was, peddelde Maarten er lustig op los. Het was al snel duidelijk dat hij talent had. Maar naast talent beschikt maarten over een enorme discipline, gedrevenheid en het openstaan voor niet alledaagse technieken, waarmee hij zijn prestaties kan verbeteren. Door deze combinatie onderscheid hij zich van anderen. Dit klinkt allemaal heel stoer maar thuis is hij gewoon onze Mart. Mart die grapjes maakt en in zijn boxer aan het ontbijt zit om zijn spierballen te showen. Thuis hebben we er het volste vertrouwen in dat Maarten ons land gaat vertegenwoordigen. Het heeft me altijd vervelend geleken om de zus van te zijn. Maar voor ons Martje maak ik graag een uitzondering.