Dutch Open

Woensdag avond waren we terug gekomen uit Bratislava,  donderdag zijn we gelijk naar Zoetermeer gereden. We moesten erg aan het water wennen, zeker aan de kleur. Zaterdag was de kwalificatie, de runs bepaalde de start volgorde van de semi-finale die zondag plaats zou vinden. Zaterdag had ik mijn dag, ik was eerste bij de junioren geworden met 2 seconden los.

Zondag ochtend moesten we om 5 uur opstaan om naar Zoetermeer te rijden. De eerste run verliep voor geen meter. Toen de klok nog op 10 seconden stond voor mijn start begon het hard te hagelen. Heerlijk maar niet als ze in je oog komen. De rest van de run was ongecontroleerd, toch was genoeg om een plek in de finale te bemachtigen. De finale run verliep goed, ik was  even blijven hangen in een golf en het onderste stuk was niet 100% maar toch was ik trots op mijn run en op het resultaat 3^de plek in een zwaar junioren velt.

Mijn bloemen boeket had ik aan een hele speciale vrouw overhandigd, Ze is niet alleen mijn 2^de moeder maar ook de TO coördinator. Ik wil haar bij deze bedanken voor wat ze allemaal voor de TO heeft gedaan.

De Dutch open was de laatste wedstrijd van het seizoen. Nu klaarmaken voor het volgende seizoen.

Vanuit Moers vertrokken we met een grote groep na Bratislava. De stemming zat er goed in. Er waren zelfs mensen die hun peddel thuis hadden gelaten, en  in plaats daarvan een spelcomputer meegenomen hadden.

De trainingen verliepen bij mij heel goed. Het ritme van de baan zat ik bij mij nog steeds in van de laatste keer Bratislava. Toen heeft het me een hele week gekost om in het ritme te komen. Het doel van het trainingskamp was voor mij een stabielere vaarstijl te creëren en goed op mijn houding te letten. Mijn doelen zijn bereikt. De houding was zelf zo goed dat heel de week mijn rug in de vaar houding is blijven staan.

Michael van den Boogaard (mijn junioren coach) schreef

Toen ik Maarten een jaar of 4-5 geleden voor het eerst zag varen in Sault-Brenaz, zag ik iemand die zo vrij in zijn boot zat, waarvan ik dacht, da kan wel is ene goeie worre.

Lachend zoals hij altijd kijkt, was hij ook aan het varen. Alsof het hem allemaal niets uitmaakte. Ik keek en dacht, wie is da menneke?
Dit was de eerste keer dat ik hem zag varen, tenminste dat het me mijn aandacht vroeg.
Ik was toen nog geen juniorentrainer, maar was echt onder de indruk.
Toen ik het jaar daarop trainer werd ging Maarten voor het eerst mee. Naar de pre-worlds in Roudnice, en in datzelfde jaar ek in Krakow. Toen wist ik het zeker, da wordtne goeie.
In dat jaar heb ik ook een bijnaam voor hem bedacht “Henny”. Zoals jullie allemaal weten heeft hij deze naam nog steeds.
Waarom Henny, tja… De manier van doen en laten, wat zeer kenmerkend voor hem is, draagt hij dagelijks met zich mee, al is het naar school, kanoen, en niet te vergeten Lise.
Ook al heb ik begrepen dat hij bij Lise thuis iets rustiger is. (moet ook Henny). Toch wel goed, zo’n softijsdag. Haha.
Dus eigenlijk heb ik niet echt een verklaring waarom het Henny is, maar vroeger was er zo’n vent op tv die ook Henny hete. Dat was ook zo iemand die altijd lol deed trappen. Waarschijnlijk deed Henny mij daaraan aan herinneren.
Toen hij zijn vriendin Lise kreeg, was dat een hele goede zet in zijn leven denk ik.
Zij is volgens mij de enigste persoon die Henny rustig krijgt. Haha. Laatst waren ze bij mij thuis om te eten, Henny was rustig, ik dacht wie is da menneke? Goed Lise.
Hij vertelde mij tijdens wedstrijden of trainingskampen dat het wel ooit niet leuk was omdat hij zo vaak weg is. Ik zei, Henny, zorgt er goed voor want ze is ene goue.

Ook is de rivaliteit tussen ons al meerdere malen bestreden op vlak water.
Hij dacht mij is effe een paar jaar geleden te pakken op vlak water. Mij “the king”, ik zei voor elke seconde achter mij een frikandel met slagroom. Hij lachen, maar na de HWC-wedstrijd lachte hij niet meer. 8 stuks moest hij eten.
Het ging hem best goed af, al had hij wel wat last van ‘rare boertjes’. Haha.
Vorige week heeft hij mij gepakt, nu moet ik stoppen met roken, wat tot nu toe nog niet gelukt is. Dus stelde hij voor, dan krijg ik je Mini. Echt niet, dus moet ik nu chili gaan eten. Dat wordt een hel voor mij. Tja… Zucht…
Toen kwam dit jaar het wk in Foix. Omdat Henny al heel het seizoen met Michael Seibert getraind had, begeleide Michael hem ook tijdens het wk.
Er rolde een 10e plaats in de finale uit. We (Michael en ik), en ook Henny zelf hadden gehoopt op het trapje. Aangezien wat Henny in het voorseizoen had laten zien, zou dit ook mogelijk zijn.
Het werd 10e plaats, jammer, maar toch waren we trots op zijn prestatie.
Wat me daar nog het meest van bijgebleven is, is dat hij het zelf als een topsporter heeft geaacepteerd, dat hij die dag niet won, maar iemand anders.
In mijn ogen heeft hij daar heel veel van geleerd, en zal in de toekomst door zijn inzet, sportief gedrag en met Lise aan zijn zijde nog hele mooie dingen laten zien. Da weet ik zeker.
Ik wens Henny (alias Little M) (omdat hij jonger is dan mij) daarin alle succes die ik kan geven.

Groeten Master M

De Eskimo’s zijn als eerste begonnen met kanoën. Zij maakte bootjes van zeehondenhuiden en hout. Zij kanoënde nog niet voor sport maar om op jacht te gaan naar walvissen en andere waterdieren. Als je in deze tijd kijkt zie je nog veel overeenkomsten met de Eskimo’s zoals eskimoteren, het bijna bevriezen in de winter en de gezichtsuitdrukking.

In 1922 begonnen Zwitserse skiërs met slalom in glasvezelboten  op wildwater. Zij waren ook de bittere kou gewend van het slalommen in de sneeuw. De palen die bij slalomskiën in de sneeuw staan bleven niet in het water staan en werden aan een lijn gehangen. Kanoslalom heeft vanaf die tijd een grotere revolutie meegemaakt. Tegenwoordig vaart iedereen in een koolstofboot die niet meer weegt dan 9 kilo. Er zijn verschillende categorieën. Zittend in boot (K1) met twee peddelbladen of op de knieën enkel (C1) of met zijn tweeën C2 met een peddelblad. De meeste wildwater wedstrijden worden tegenwoordig op kunstmatige banen gehouden. In Nederland hebben we sinds 2006 Dutch Water Dreams. Een kopie van de Olympische baan in Being.  Sinds 1972 is slalomvaren een Olympische sport.

Het reglement is nu anders dan in de tijd van de Eskimo’s. Je moet in een wedstrijd rond de 20 slalompoortjes varen waarvan je er 6 tegen de stroom in moet varen. Een wedstrijd bestaat uit twee runs van ieder ongeveer 110

Twee jaar geleden is het reglement aangepast om toch iets meer op slalom skiën te lijken, door het poortje te verbreden en soms zelfs maar een paal boven het water te laten hangen. Ik vraag me af wat er in de toekomst aangepast gaat worden om toch weer meer op de Eskimo’s te laten lijken.